31 Ekim 2017 Salı
Prof. Dr. Mehmet Tunçer
Çankaya Üniversitesi
Mimarlık Fakültesi
Şehir ve Bölge Planlama Bölümü Öğretim Üyesi
1. ÜLKEMİZDE DOĞAL ve KÜLTÜREL MİRAS
Türkiye, özellikle Anadolu, binlerce yıllık bir geçmişe dayanan zengin uygarlıkların yaşadığı bir ülke olarak insanlığın kültürel mirasının korunması konusunda evrensel sorumlulukları yüksek olan ülkelerin başında gelmektedir.
Doğal ve kültürel mirasın korunmasındaki önemi sadece geçmiş değerlerimizi gelecek kuşaklara tanıtabilmek amacıyla sınırlandırılamaz. Geçmiş birikimin geleceğin yaratılmasında en önemli kaynak olarak değerlendirilmesi yaşamsal bir zorunluluktur. Kişilikli bir toplum olarak gelişebilmek için ulusların kültürel kimliklerini yeni yaşam çevreleriyle entegre etmeleri önem kazanmaktadır.
Tarihsel, arkeolojik ve kentsel korumanın bir amacı da gelecek yerleşimlerin tasarlanmasında geçmişin tarihsel ve kültürel mimari öğelerinin kullanılması ve geçmişten geleceğe bir kültür köprüsünün kurulmasıdır. Bu konuda son yıllarda belirgin çabaların bulunduğu ancak yetersiz olduğu gözlenmektedir. Türkiye tarihin bütün dönemlerinde doğu ve batı arasında köprü niteliğinde olması, en önemli ticaret yolları üzerinde bulunması nedeniyle, sentez bir kültürün zengin örneklerine sahiptir. Özellikle Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı dönemlerine ait anıtsal, dinsel ve sivil mimari örnekleri ülkenin her yöresinde zenginlikleriyle bulundukları yöreyi tarihi ve kültürel bir mekân haline getirmiştir.
Sivil mimarinin en güzel örneklerine sahip geleneksel kent dokuları kendine has çıkmaz sokakları, iç içe girmiş evleri, çeşmeleri, meydanları ile açık hava müzesi niteliğindendir ([1]). Binlerce yıllık uygarlık tarihi içinde insanın doğrudan veya doğa ile birlikte yarattığı ve bugün "Kültürel ve Doğal Miras" diye adlandırılan değerlerin korunması, çağımızda insanlığın ortak sorunu olarak kabul edilen ve üzerinde önemle durulması gereken bir konudur.
1.1. ÜLKEMİZDE DOĞAL ve KÜLTÜREL MİRASIN KORUNMASINA İLİŞKİN YASAL ÇERÇEVE ve SORUNLAR
Türkiyede doğal ve kültürel mirasın korunmasında; 1970lerin başında 1710 Sayılı "Eski Eserler Yasası", 1980lerin başında ise 2863 Sayılı "Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yasası" uygulamadaki çeşitli sorunlara rağmen, pasif korumacılıkta etkin olmuştur.
1990lı yılların başında ise uluslararası anlaşmalar doğrultusunda "Özel Çevre Koruma Bölgeleri" oluşturulmasına yönelik 2872 Sayılı "Çevre Yasası" çıkarılmış ve Özel Çevre Koruma Kurumu oluşturulmuştur. Günümüzde "Doğal Miras" alanları ile "Tarihi ve Kültürel Miras" alanlarının yönetimi ayrılmış ve iki ayrı bakanlık birimi oluşturulmuştur.
Tarihi ve kültürel çevrenin korunmasına yönelik toplumsal bilincin yeterince gelişmemiş olması, kentleşmenin hız kazanması ile kentsel arsa rantının çok yüksek düzeylere ulaşması, imar planlarına hatalı yaklaşımlar, ekonomik yetersizlik, tarihsel çevreyi korumak, onarmak için yeterli kaynak bulunmaması, eğitim eksiklikleri, turizm amaçlı hatalı kullanımlar, çevreden verilen ödünler, bazı yerel yönetimlerin duyarsızlığı, çevre ve eski eser konusunda söz sahibi olan kurum ve kuruluşlar arasındaki yetki ve sorumluluk kargaşası nedenleriyle sahip olduğumuz değerlerin tahribi sürmektedir.
Kültürel varlıkların korunması eski bir sorundur. Kültürel mirasın korunmasında en sık tekrarlanan meselelerden biri, bireyin ve toplumun çıkarları ile özel ve kamusal haklar arasındaki denge arasındaki zor ilişkidir. Turizmin tarihsel çevreyi ve özellikle taşınmaz (intengible) kültürel değerleri yıprattığı, yozlaştırdığı muhakkaktır.
Bunun en çarpıcı örneklerini Bodrum, Side, Marmaris, Antalya gibi kitle turizminin yoğun olduğu yörelerde görmek olasıdır. Ancak, gelişmekte olan, turizm rekabeti az olan Beypazarı gibi yörelerde ise turizmin itici, kalkınmayı sağlayıcı rolünü de görmek gereklidir.
Ülkemiz metropoliten kentleri, hızlı nüfus artışı, göç, anarşik olaylar vb nedenlerden kaynaklanan hızlı ve çarpık kentleşme olgusu ile karşı karşıyadır. Bu düzensiz, çarpık kentleşme olgusu, plansız ve belirli bir disiplinden yoksun niteliği, arsa spekülasyonu ile birleşince doğal ve kültürel değerleri giderek yok eden bir nitelik kazanmaktadır. Ayrıca, kentlerimiz altyapıdan yoksun, donatı eksiklikleri olan yer yer çağdışı bir görünüm arz etmektedir. Bu nedenle kentlerimizde hızlı, etkin, ekonomik ve uygulanabilir plan ve projeler, tasarımlar gerçekleştirmek zorundayız.
Özellikle 1950li yıllardan bu yana hızlı bir kentleşme süreci yaşamaktadır. Ülkenin batı ve güney-batısındaki kentler bu yıllardan itibaren yoğun bir göç olgusu ve çarpık kentleşme (ya da gelişme) ile karşı karşıya kalmışlardır.
Kentler önce tasarım boyutu da olan planlar ile yönlendirilmeye çalışılmış (örnek Başkent Ankarada Jansen Planı) daha sonra kentlerin aşırı büyümesi ile günümüzde de geçerliliğini sürdüren imar planı yapım süreçleri uygulanmaya başlamıştır.
Bu planlar ile oluşmaya başlayan kent dokuları (imarlı alanlar) yasal olmayan konut alanlarına (gecekondu alanları) kıyasla daha düzenli gibi görünse de, yüksek yoğunluk, sosyal donatı alanları (açık ve yeşil alan, eğitim, kültür, sağlık vb) ve kentsel çevre kalitesinin yetersizliği gibi sorunlarla karşı karşıya bulunmaktadır.
Kentli insanın sağlığı ve mutluluğu ile toplum yaşamını kötü yönde etkileyen bozulmuş fiziksel çevreyi daha sağlıklı bir yapıya dönüştürebilmek; bunun yanı sıra hızlı değişme sürecinde gelişmenin önceden yönlendirilmesini sağlayarak, kentsel mekanda yatırımları dağınıklıktan kurtarmak ve giderek kentsel ve çevresel kaynakların yanlış kullanılıp yitirilmelerini önleyebilmek "sürdürülebilir kentsel gelişme"nin de bir hedefi olarak güncel ve büyük önem taşıyan bir olgudur.
1.2. KORUMA, KENTSEL TASARIM ve ÖNCELİKLİ ALAN PLANLAMASI
Yatırım öncelikleri olan ya da hızlı çözüm gerektiren karmaşık kentsel sorunların varlığı nedeni ile öncelikleri belirlenen alanlarda düzenlenen yerel düzeydeki planlamaya "öncelikli alan planlaması" denir.
Öncelikli alan planlaması etkin olarak;
- Kısa dönemde sorun çözücü nitelikleri yanı sıra, uzun vadede uygulamaya esneklik sağlayan yeni düzenlemelere açık bir yapıdadır,
- Sınırlı alanlarda düzenlenmelerine karşılık, sosyal ve ekonomik sorunları da bir bütün olarak kapsayan çözüm önerileri içermektedir,
- Uygulama için gerekli bütün ayrıntıları, yasal, yönetimsel, teknik ve parasal boyutları getirecektir,
- Uygulama politika ve araçlarını tanımlayacak, uygulamanın programlanması yanı sıra, yönetimi ve denetimine ilişkin ilkeleri de önerecektir,
- Hızlı kentsel gelişme sürecinde, planlamanın çok sayıda oluşumun önüne geçerek, var olan "kentsel gelişme potansiyeli"nden yararlanması gerekmektedir.
"Kentsel Tasarım" aslında öncelikli alan planlamasının bir aracı olarak ortaya çıkmaktadır. "Kentsel" kelimesine; "kente ait", "kent ile ilişkili", "kentin sorunlarını çözmek için" vb. anlamlarını verebiliriz. Kentlerin geleceklerini planlamaktan çok "tasarlamak" gereklidir. Geleceğin kentlerini artık devrini çoktan kapatmış olması gereken klasik "imar planı" yaklaşımlarının dışında tasarlamak gereklidir.
"Tasarım"; bir süreci ve fikri içermektedir. Şekillendirmenin esasını oluşturan fikre ana fikir denir. Tasarımda her öğe bir anlam taşır. Ölçüsü ile ağırlığı ile konumu ve birlikte bulunduğu diğer elemanlarla oluşturduğu her ilişkide ifade kazanır. Bir amaca hizmet eden, bir kompozisyonda rol alan ve belirli olarak bir bütün içinde birlik içeren tasarım ve öğeleri anlam kazanmış olur.
2. ANKARA KENT KİMLİĞİ ve TARİHİ ÇEVRE
Bir kentin kimliğinin, tarihsel bir olgu olduğu ve zaman içinde oluştuğu ve değiştiği söylenebilir. Bu anlamda, yavaş büyüyen ve hızlı değişme göstermeyen, uzun evreli geçmişi olan kentlerin tarihsel katmanlarının üst üste birikmesiyle oluşmuş bir kimliğe sahip olduğu ve bu kimliği oldukça iyi koruduğu söylenebilir.
Yapılı çevrenin çevresindeki doğa ile başarılı kurgulanmış bir ilişki içinde olması da, o kente olumlu bir kimlik kazandırmaya yeterli olabilir. Bu da, ruhu olan kent anlamına gelebilir.
Bir kentin kimliği o kentin ruhu anlamına gelirse, kimlik, o kentte yaşayanların gerçekleştirmeye çalıştığı bir ideal halini alabilir; kenti ve o kentte yaşamayı anlamlı hale getirebilir. Böyle bir kentte yaşanarak bu kimliğin taşıdığı potansiyeller gerçekleştirilmeye çalışılır. İşte, kentlilik bilinci, böyle bir kentte yaşayanların var olan değişik kimliklerinin yanı sıra, içinde yaşadıkları kentle özdeşleşebilen bir kimliğe sahip olmaları anlamındadır.
Kişiler bu yaşadıkları mekâna değerler yükledikleri, oraya bağlandıklarında ve bu değerler için bazı özverilerde bulunmaya başladıklarında o mekânın anlamlı bir kimliği olur. Örnek olarak, Ankara Ulus Meydanı ve yakın çevresi, Zafer Anıtı ile birlikte tüm toplumun hafızasında yer eden, bayram ve kutlamaların yapıldığı kent kimliğini yansıtan önemli mekânlardan biridir (Şekil 1).

Bir kentte yaşayan kişiler için kentin kişilerin yaşamını sürdürmekte işlevsel niteliklerinin dışında bir anlamı yoksa orasının bir kimliğinden değil; kimliksizliğinden söz edilebilir. Bir kentte kaotik bir yapı gözleniyorsa, bu kentin bir kimliği olduğundan söz edilmemekte, tersine kimliksiz denmektedir (şekil2).

Bu nedenle, kimlik kavramı dayanıklılık, bütünlük, gerçeklik gibi üç özellik temelinde değerlendirilebilir. Kent kimliği durağan olmayıp, sürekli gelişen, değişen, yenilenebilen veya bozulabilen nitelikte dinamik bir oluşumdur. Bir kentin var olan kimliği, kendisince değil, ancak insan eliyle, dışsal etkenler ile bozulur. Dolayısı ile kent kimliğinin, kentsel mekânla ve kentsel kültürle yakın ilişkisi söz konusudur.
İnsan eli ile yapılanmış çevre olan kent, aynı zamanda, bilgi ve kültürün yıllar boyunca biriktiği alanlardır. Kültürel çeşitlilik, çeşitli yaşam biçimlerinin birlikte var olması kentteki insan-çevre örgüsünün dokusunu ve işleyişini de açıklar. Kültür toplumun bütünlüğünü sağlar, yaşamı anlamlaştıran bir sistemdir (şekil3)

3. KENT KİMLİĞİ ve KÜLTÜREL MİRAS
Kent Kimliği Nedir ve Hangi Öğelerden Oluşur?
Genel olarak; bir kentin kimliğini oluşturan en önemli öğeler "Kültürel Mimari Miras Öğelerdir". Ayrıca "Doğal Miras Ögeleri" de kentlerin kimliğine damgasını vurur.
ÇEVRESEL ÖĞELER:
Kentin topografyası (Ankarada Kale ve Çankaya), mikrokliması, doğal yapısı, bitki örtüsü (flora) (Ankara armudu) ve hayvan türleri (fauna) (Ankara keçisi), kentlerin doğal çevresini oluşturur.
YAPI ÖGELERİ:
Kentlerde, Ankara dahil özellikle binlerce yıllık geçmişe sahip Anadolu kentlerinde, kentin kültür mirasını oluşturan, kentlere kimlik kazandıran mimari öğelerdir. Ankarada Ahiler tarafından yaptırılan en büyük eserlerin, şehrin en eski merkezi olan Atpazarında konumlandığı görülmektedir. Atpazarı, Koyunpazarı ve Samanpazarı geleneksel zanaatkârların yer seçtiği sokakların açıldığı ve bir kısmı vakıf eseri olan hanların yer seçtiği önemli bir merkezdir. Bu alış veriş ve konaklama mekânlarının mimarisi de geleneksel Osmanlı-Türk "Çarşı" mimari tipolojisine özgü özellikler taşımaktadır (şekil4)).

ANITSAL YAPILAR:
Anıtsal öğeler olarak; kentleri oluşturan sokak dokusu (çıkmazlar, meydanlar, topografyaya uyum, vb) (Eski Ankara dokusu), panaromik bakı noktaları (Çankaya, Kale, Anıtkabir, Atakule vb), vista noktaları, anıtsal yapılar (han, hamam, cami, kilise vb) (Anadolu Medeniyetleri Müzesi, Hacı Bayram-ı Veli Camii ve Augustos Tapınağı, Roma Hamamı, Çukur ve Çengel Hanlar, Atakule, İş Bankası, Ziraat Bankası, Meclis ve Bakanlıklar Binaları vd) sayılabilir (şelil5).
Anıtsal yapılar bir kentte eğer varsa, antik çağlardan bu yana, genel olarak Helenistik, Roma, Bizans, Selçuklu, Osmanlı ve Cumhuriyet Türkiyesi devirleri boyunca inşa edilmiş, büyük ölçekli ve genellikle sosyal-kültürel ve dini nitelik taşıyan yapılardır.
Bu yapılar; tapınaklar, tiyatrolar, stadyumlar, odeonlar, agoralar, kiliseler vb. antik çağ yapıları; hanlar, hamamlar, bedestenler, camiler, külliyeler, imarethaneler, arastalar, kapalı çarşılar vb. Selçuklu ve Osmanlı Dönemi yapıları; okul, hükümet binası, gar binası, belediye binası vb kamu yapıları ile çeşitli kamu yatırımları (sağlık, kültürel, mali, idari yapılar) gibi Cumhuriyet Dönemi yapıları olabilir.
SİVİL MİMARLIK ÖRNEKLERİ:
Anadolu kentlerinde kent kimliğini oluşturan, kentlerde korunması ve geliştirilmesi gerekli dokuları oluşturan geleneksel mimarlık örnekleridir. Hemen her kentte o yöreye özgü mimari tarz ve malzeme ile yapılmış, konaklar, evler ve daha mütevazı ölçeklerde bazen bir doku oluşturan yapılar bulunmaktadır.
SANAT ÖGELERİ:
Kentlerde yoğunlaşan, kültür ve sanat eylemleri, kentsel dokunun oluşmasında başlıca etmenlerden biridir. Kentlerin anıtsal ve sivil yapılarında, çevresel değerlerinde kültür ve sanat eserlerini gözlemek mümkündür. Resim ve heykel, ahşap, taş, alçı, oymacılık ve süsleme sanatları, vitray, cam, mozaik vb. sanatlar yapılarda ve çevre oluşumunda kullanılan sanat dallarıdır.
Bir kent, sadece orada yaşayanların ya da ziyaretçilerin, seyyahların düşünceleri ve yazdıkları ile değil, bilim, teknoloji, mimari, edebiyat, resim, müzik vb. sanat dallarına olan katkıları ile tanınır ve anılır.
Nasıl, "ROMA" denilince; Roma medeniyetinin başşehri, Rönesansın geliştiği mimari, resim, heykeltıraşlık vb. sanat dallarının merkezi, Colesseum, Foro Romano, İspanyol Merdivenleri, meydanlar ve havuzlar, Vatikan vb. kubbeler kenti olarak hatırlanırsa...
Kentsel mekânlarda yapılan düzenlemelerde sanat ve mimari nitelikler ağır basar. Bu niteliği oluşturan öğeler ise, su, peyzaj ve mimari öğeler (cepheler, kapı pencere ölçüleri, çıkma, cumba, vb.) ile heykeller, müzik, ışık ve ses gösterileri, resim, rölyef, kabartma, çini, Türk el sanatları, seramik vb. sanat öğeleridir.
ANKARANIN ÖZGÜN KENT MİMARİSİ NEDEN ÖNEMLİDİR?
Ankara, Bronz Çağından başlayarak çeşitli uygarlıklara ev sahipliği yapmış; Hitit, Frig, Pers, Galat, Roma, Selçuklu, Bizans ve Osmanlı dönemi geçmişiyle tanınan bir kenttir.
Ankara, Cumhuriyetle birlikte "bir başkentin inşası" olarak da öncü bir modeldir. 20. yüzyılda kurulmuş birkaç planlı başkentten birisi Ankaradır. Sahip olduğu modern mimarlık mirası nedeniyle, dünya literatüründe yeri vardır. Bu özellikleriyle, ilgili meslek eğitimleri için bir laboratuvar niteliğindedir; ulusal ve uluslararası akademik çalışmalara kaynaklık eden zengin bir araştırma alanıdır.
4. HACIBAYRAM ÇEVRESİNDE YAPILAN UYGULAMALARDA KİMLİK ve BELLEK KAYBI
Antik Dönem Augustus Mabedi ile bitişik olduğu düşünüldüğünde Hacı Bayram-ı Veli Camii çevresinde bu döneme ait, oldukça önemli kalıntılar bulunduğu düşünülmektedir. Ayrıca Cami ve çevresi uzun zamandır koruma altına alınmış sokak dokusu ile günümüze kadar ulaşabilmiş "Kentsel Sit Alanı"dır.
Yakın zamanda yapılan Cami ve altına eklenen ağır strüktürlerin inşa çalışmalarda arkeolojik kalıntılarla karşılaşılmış olması beklenirken herhangi bir ize rastlanmadığı belirtilmektedir.
Ankaranın en önemli Arkeolojik Alanı olan "Hacıbayram ve Augustos Mabedi"nin üzerinde bulunduğu Frig höyüğünün kazılarak yok edilmiş olması, kent kimliği ve belleğinin ortadan kaldırılmasıdır. (Şekil 5)

Önemli bir tarihsel çevre, UNESCO Dünya Mirası Ön Listesine 2016 yılında giren anıtların bulunduğu, 25-30 yıl önce çöküntü bölgesi niteliğinde olan bu kesimin sokak dokusu ve yapıları ile korunarak geleceğe taşınması büyük önem taşımaktadır. Bu konuda çaba gösterenlere de teşekkür etmek gerekir.
Ancak, yapılan uygulamalarda "Tarihi Çevre Korunması", "Tek Yapı Restorasyonu"na ilişkin bilimsel ve teknik evrensel ilkelere uyulmamaktadır.
Hacıbayram-ı Veli Camiinin gelinen durumunda yapay ve sahte bir tarihi çevre oluşmaktadır. "Yeni-Tarihi Eserler" yapılmakta, sahte, betonarme Eski Ankara Evleri inşa edilerek gerçek Ankara evlerinin yıkım ve yanmaya terk edilmektedir. Geçmiş halinden tamamen farklı bir doku ortaya çıkmaya başlamıştır (Şekil 6-7).

Hacıbayram çevresinde sanki bir AVMimiş gibi betonarme binlerce m2 inşaat alanı yaratılmış ve bu amaçla höyük kazılarak çok katlı otoparka ve mağazalara/dükkanlara dönüştürülmüştür ve bu da tam bir tarih ve kültür tahribatıdır.
5. SONUÇ ve ÖNERİLER
Sürekli değişen, değiştirilen kent görüntüleri ile kentin okunabilirliği zayıflatılmakta, toplumda algılama ve değerlendirme güçlüğü yaratılmaktadır. Bu tür değişimlere sürekli tanık olan kentlilerde ise, bellek-anı ilişkileri zayıflayarak sonuçta kentin belleğinin tümüyle yitirilmesi söz konusu olabilmektedir. Kenttaşlar arasında, o kente ait olmama, kentini sahiplenmeme duygusu gelişmektedir. Sonuçta da, o kentin yok olmakta olan tarihi-kültürel kimliğini kurtarabilmek ya da elde kalabilenleri korumak güçleşmektedir.
DİPNOTLAR:
([1]) Tuncer, M., 2015, Türk Yurdu Dergisi, "Ankarada Şehir Kimliği Ve Mimariye İlişkin Bazı Görüşler"
(2) Tekeli, İ., 1991, "Kent Planlaması Konuşmaları", TMMOB Mimarlar Odası Yayınları, 1991; Yayın Yeri; : ANKARA, S.84.
(3) Güvenç, B., 1994, "Türk Kimliği-Kültür Tarihinin Kaynakları", Boyut Yay.,
(4) Özdeş, G., 1953, "Türk Çarşıları", Doçentlik Çalışması, İ.T.Ü. Mim. Fak., Pulhan Mat., İst.
(5) Tunçer, M., 2008, Mimarlar Odası Ankara Şubesi Yay. , "Kent Kimliği, Mekânsal-Kültürel Değişim" Dosyası, "Ankarada Kentsel Kimlik Oluşumu, Değişimi, Bu Bağlamda Kentsel Koruma Ve Dönüşüm Projeleri"
ŞEKİLLER:
Şekil 1: ULUS MEYDANI, ZAFER ANITI VE I. TBMM İLE BİRLİKTE ANKARA KENT KİMLİĞİNİ YANSITAN ÖNEMLİ MEKANLARDAN BİRİDİR (1935)
(Kaynak: Library of Congress; https://www.loc.gov/item/mpc2010002218/PP/)
Şekil 2-3: HACI BAYRAM-I VELİ CAMİİ VE AUGUSTUS MABEDİNİN BİRLİKTELİĞİ
Ankara İçin Olduğu Kadar Dünya İçin de Önem Taşımaktadır ve Bu İki Anıt Kültürel Miras 2016 Yılında UNESCO Dünya Miras Ön Listesine Girmiştir.
Şekil 4: İTALYANIN BAŞKENTİ ROMADA BULUNAN FLAVİANUS AMFİTİYATRO OLARAK DA BİLİNEN COLOSSEUM BİR ARENADIR.
Usta bir komutan olan Vespasianus tarafından MS 72 yılında inşa edilmiş ve Romanın en önemli anıt kültür mirasıdır. (Fotoğraf: M. Tunçer, 2010)
Şekil 5: HACIBAYRAM-I VELİ CAMİİ VE AUGUSTUS MABEDİ ÇEVRESİNDEKİ GELENEKSEL ESKİ ANKARA EVLERİ İLE BİR BÜTÜN OLARAK KORUNMALIDIR
(Fotoğraf: Ahmet SOYAK; 15.09.2013)
ŞEKİL 6-7 : HACIBAYRAM ÇEVRESİ ESKİ VE YENİ HALİ KARŞILAŞTIRMASI (2013)
(Kaynak: Dericizade Kolleksiyonu / Üstteki fotoğraf - Ahmet Soyak / Alttaki fotoğraf)
Turkey, especially Anatolia, is one of the countries with a high universal responsibility for the protection of the cultural heritage of humanity as a country with rich civilizations based on thousands of years of history. The importance of preserving the natural and cultural heritage cannot be limited only in order to introduce our past values to future generations. It is a vital necessity to evaluate past accumulation as the most important resource in the creation of the future. In order to develop as a personality society, it is important to integrate the cultural identities of the nations into their new living environment.


