5 Ocak 2017 Perşembe
{ Halkı ve seyirciyi suçlamadan önce kendimiz ve halk arasına koyduğumuz biçimsel ekranı suçlamamız gerekir ve bu yeni puta tapma biçimini, kentsoylu gelenekçiliğinin görünümlerinden biri olan durağanlaşmış başyapıtlara tapmayı suçlamamız gerekir. }
Antonin Artaud- Suç Ortakları ve İşkenceler Türkçesi: Ahmet Soysal
Nisan Yayınevi, 1992
{ İslam bahçeleri üzerine uzmanca araştırmalar açısından yeni perspektifler sunar. Yakın döneme kadar İslami bahçe bir haz ve aşk yeri olarak edebi veçheleri aracılığıyla, Kur’an’da geçen cennetin bir benzeri olarak dinsel veçheleri aracılığıyla, sanatsal başarının biçimsel vehçeleri (örneğin, doğa ve yapay düzenler arasındaki denge, halı dokuma gibi dışavurum biçimleri) aracılığıyla ve iktidarın bir tezahürü olarak sosyal veçheleri aracılığıyla incelenmiştir.
Ama her şeyden önce İslami bahçenin tarımsal pratiğin damıtılmış estetik ifadesi olduğunu kavramak önemlidir; bu bahçedeki geometrik düzen rasyonellik ile doğa arasında rasyonelliğin bastırılmadığı bir ilişkiyi gösterir. Sözgelimi, süslü budama sanatı İslami bahçe tasarımında bilinmeyen bir unsurdur. }
Haz: Foltz-Deny-Baharuddin / İslam ve Ekoloji
Oğlak Yayıncılık, 2007
{ İster çok ister az detay olsun, var olan şey bütündeki benzerliğin bir ifadesi olarak görünmelidir. Örneğin bir roman, uzun bir tiyatro eseri, opera ya da tek bir çalışmayı oluşturan bir seri duvar resmi gibi tek bir anda algılanabilir olmayan bir çalışmada bütünün oranı daima ima yoluyla oluşturulmalıdır ve bu teknik bir problemdir. Herhangi bir olayda bir sanat eserinin insan duygusunun doğasına ilişkin bir anlamı ifade eden ‘anlamlı form’ olarak algılanması daima topyekûn formdan onun ikincil özelliklerine doğru ilerler. }
Susanne K. Langer - Sanat Problemleri
Türkçesi: A. Feyzi Korur
Mitos-Boyut, 2012
{ XV. yüzyılın sonunun belirleyici özellikleri olan ölümün seyri, ölüm dansları, sanki batı kendini paylaştırmışçasına (Michel Foucault’nun kelimeyi kullandığı anlamda), yani kendini zihninde ölüm üzerine düşüncelerden ayırmışçasına, adeta sihirli bir değnek değmiş gibi ortadan kaybolmuşlardır. Değişimi, çok sayıda ve art arda gelen Artes Moriendi’den (iyi ölüm incelemeleri) izlemek mümkündür: ölüm, göksel ölüm olmaktan, daha başka bir hayata, gerçek hayata şu sakin geçiş olmaktan yavaş yavaş çıkmakta; bedenin çürüyen tüm korkunç yaralarıyla birlikte dünyevi bir ölüm, insani bir ölüm, insanın göğüsleyeceği nihai deney haline gelmektedir. Artık hiç kimse aziz Augustinus gibi, “Biz bu dünyada, ölümden sonra nefes alan yolcularız” dememekte ve bu arada artık hiç kimse “bu hayatın bir yaşamdan çok bir ölüm olduğunu” düşünmemektedir. Hayat, değerine ve kapsamına yeniden kavuşmaktadır.}
Fernand Braudel - Uygarlıkların Grameri
Türkçesi: Mehmet Ali Kılışbay
İmge Kitapevi, 2014


