PEYZAJ MİMARLARI İÇİN CHICAGO KENT REHBERİ

Yağmurlu, karanlık ve soğuk bir sonbahar günüydü. “Ne olur, bir beş dakika daha izleyeyim” diyordum anneme. Dünyanın en kararlı “hayır” cevabı annelere ait olandır sanıyorum, o kadar net bir “hayır” gelmişti annemden. Ertesi gün tarih sınavım vardı ve çalışmalıydım. Ama TV’de “Muhteşem İkili” vardı ve Kuzen Larry ve Balki yine çok eğlenceliydiler. Annem odadan içeri girip “Son kez söylüyorum Emrah, haydi bakalım, dersinin başına” dedi. Ayağa kalkıp odama doğru gidiyorken, mevcut skorla rakibini eleyen futbol takımının 90+3’te oyundan alınan oyuncusu gibi yavaş hareket ediyordum. Her saniye kıymetliydi. Kapıdan çıkmak üzereyken son kez gözümü çevirdiğim TV’de Kuzen Larry, Balki’ye “Yapma ama kuzen, burası Chicago, şimdi dışarıya çıkacağız, kendimize bir pizza ziyafeti çekeceğiz ve eve döndüğümüzde hiçbir şeyin kalmayacak” diyordu. Yanılmıyorsam 1990’dı… Hem sobanın sıcağından, hem de Muhteşem İkili’nin eğlencesinden beni mahrum bırakan tarih dersini affetmem çok uzun zaman almıştı. O zamanlar hedefe ulaşmak için zamanı geldiğinde bu tür fedakarlıklar yapmanın bir olmazsa olmaz olduğundan haberim yoktu belki ama; çalışma odasına doğru ilerlerken kendime “O Chicago’da ben de yürüyeceğim, ben de pizza yiyeceğim ve ben de iyi hissedeceğim!” diye kendime söz verdiğimi hatırlıyorum.

 

Sonrasında birçok kez gitme fırsatı bulduğum ve her seferinde beni kendisine daha da aşık eden Chicago ile “tarih öncesi devirlerdeki” ilk karşılaşmamız böyle olmuştu. Şimdi de hem kullanıcı, hem de tasarımcı olarak insanı bu kadar güçlü bir biçimde besleyen bir kenti peyzaj mimarı olarak ele almanın doğru olacağına olan inancım beni bu yazıyı yazmaya itti. Buradan hareketle sizi, Chicago’yu bir peyzaj mimarı olarak nasıl değerlendirebileceğimle ilgili düşünsel bir geziye davet ediyorum… Elbette öncelikle kısacık bir Chicago bilgisi ile.

 

Amerika Birleşik Devletleri, fiziksel olarak büyük olmasının etkisiyle iklim, yeryüzü şekilleri ve sosyolojik yapı bakımından birbiriyle alakasız birçok farklı kent karakteri sergileyen bir ülke. Chicago da bu kentlerden biri. Her ne kadar bizim kuşak için Chicago demek öncelikle Chicago Bulls ve efsanevi oyuncusu Michael Jordan demekse de, aynı zamanda kent kültürünü oluşturmuş ve bunu ziyaretçilerine hissettirmede oldukça başarıya ulaşmış bir kentten söz ediyoruz. Yanı başında bulunan ve kente kimlik veren en önemli unsur olan Michigan Gölü’ne isim verme savaşını kaybetmiş olsa da, onun en önemli getirilerinden biri olan rüzgarı kendisine slogan yapmış kent, Amerika’da “Rüzgarlı şehir” olarak bilinmesinin ne kadar da haklı bir sebebi olduğunu size hemen hissettiriyor. Eğer bir kış gününde ziyaret ederseniz, bu soğuk rüzgar tren ve otobüs duraklarında bulunan ısıtıcıların altında saatlerce kalabileceğinizi hissettiriyor. Eğer bir yaz ziyareti ise; bu kez rüzgarın tokatladığı suratınız size “rüzgarlı şehir” gerçeğini hatırlatıyor. Her durumda “Michigan Gölü ve hediyesi olan rüzgarın şehrine hoş geldiniz” demek gerekiyor sanırım.

 

Rüzgarın Chicago şehri üzerindeki tek etkisi bu iklimsel dokunuşlar olmamış elbette. Kentin yaşadığı büyük bir felaketin de başrol oyuncusu yine bu rüzgar. Rivayete göre Bayan O’leary’in ineğinin devirdiği gaz lambasının samanları tutuşturmasıyla 8 Ekim 1871’de başlayan yangın, rüzgarın etkisiyle 3 gün boyunca tüm şehri kül ettikten sonra söndürülebilmiş. Yangının etkisi o kadar büyükmüş ki; kent merkezinde ayakta kalabilen sadece 5-6 yapı olduğundan söz ediliyor. Sonrasında Chicago inşaat sektörünün demir-çelik ekseninde geliştiği bir kent haline gelmiş ki; bugün gittiğinizde kent merkezine de ismini veren ve metro hattının kent içinde, yolun 8-10 metre üzerinde, çelik ayaklar üzerinde yaptığı ringi işaret eden “Loop”tan, etrafta gördüğünüz tüm tarihi çelik konstrüksiyon görüntülerine kadar her şey o günlerden yadigar bir anlayışı temsil ediyor.

 

Chicago ulaşım sorunu fazlaca olmayan, derli toplu bir kent. Hem metro, hem de otobüsler “tipik” bir büyük Amerikan şehrinden farklı olarak, sizi araç kiralamaya zorlamıyor. Dolayısıyla nerede kalacağınıza karar verirken kişisel tercihlerinizin ön plana çıkmasına izin verirseniz sorun yaşamazsınız. Ben son iki seyahatimde; kışın gittiğimde Meksika mahallesinde bir ev kiralamış, yazın gittiğimde ise –biraz da kalabalık bir grup olmanın etkisiyle- Loop’un tam ortasında bir oteli tercih etmiştim. Eğer benim gibi şehri deneyimlemenin önemli ve güzel olduğunu düşünüyorsanız, gönül rahatlığı ile mahalle aralarına girin, İspanyolca konuşan cana yakın insanların arasında dolaşın, manavlarına gidin, süpermarketten bozma restoranlarda karnınızı doyurun derim. Loop biraz daha şehrin vitrini olduğu için, daha “ütülü” sokaklarda dolaşmış oluyorsunuz. Biraz sonra detaylıca anlatacağım, peyzaj mimarlığını ilgilendiren alanlara giderken yolda geçen zamanı deneyim olarak değil kayıp olarak görüyorsanız, ya da kent merkezinde 25-30 dolara yiyeceğiniz yemekleri biraz daha gıcırdayan bir sandalyede oturarak 6-7 dolara yiyebileceğiniz bir mahalle arası restorana girince otomatik olarak “burası sanki bir şey mi kokuyor?” diye başlayıp etrafta McDonald’s tabelası arayanlardansanız; Loop sizlik. Ama gittiğiniz her yere tüm alışkanlıklarınızla kendinizi de götürürseniz, aslında bir yere gitmiş olmadığınızın farkında olanlardansanız, sizi arka sokaklara bekleriz…

 

 

GRANT PARK

 

Chicago’nun yaşam, finans ve sanat merkezini, biraz önce de belirttiğim gibi, ismini “The Loop” denen, yükseltilmiş çelik konstrüksiyondan oluşan 2,88 km’lik bir demiryolu ring sisteminden alan bölge oluşturmakta. Bu Loop her ne kadar gün içinde çok ciddi bir gürültü kaynağı oluşturuyorsa da, Amerika gibi tarihi görece zayıf bir ülkede, Chicago gibi devasa bir kente fena olmayan bir nostaljik hava da katmıyor değil. Elbette Chicago’yu gerçek anlamda deneyimlemek için Leh mahallelerine (Birçok kaynakta Chicago Varşova’dan sonra dünyanın en çok Polonyalı nüfusu barındıran kenti olarak geçiyor) gitmeli, ya da kişisel olarak benim favorim olan Meksikalıların renkli yaşamlarını deneyimleyecek alanlara kaymalısınız. Ancak genel olarak Chicago derken kastedilenin büyük oranda bu Loop bölgesi olduğunu kabul etmek gerekiyor. İşte “kentin kalbi” diyebileceğimiz bu bölgenin Michigan Gölü kıyısında kalan devasa açık yeşil alan Grant Park olarak biliniyor.

 

İsmini Amerikan başkanı ve iç savaş sırasındaki generallerden olan Ulysses S. Grant’tan alan park, beklediğimizin aksine toplu bir park alanını ifade etmiyor. Dolayısıyla kent merkezinde, göl kıyısında “Grant Park’a gitmek istiyorum” derseniz size “Zaten ordasın” denme ihtimali oldukça yüksek. Birçok parkın birleşmesiyle oluşan Grant Park bu anlamda alışılageldik bir park konsepti içermediğinden, oldukça popüler olan alt parklar özelinde incelemekte fayda var. İyisi mi, siz Grant Park’ı bir park olarak değil, birçok parkın bir arada bulunduğu 1,3 km²’lik bir mahalle olarak tasavvur edin. Ama unutmamanız gereken bir diğer şey de; bu alana gittiğinizde bu alt parkların ismini de görmeyeceksiniz. Şimdi diyeceksiniz ki, büyük park aslında park değil mahalle, küçük parkların da tabelası-kapısı yok, öyleyse niçin böyle bir düzen kurmuşlar? Bence sormayın. Çünkü isim vererek eski başkanlarını onore etmek dışında bir sebebi yok sanırım.

 

Dürüst olmak gerekirse, şu dakikaya kadar “Grant Park” diyerek anlatmaya çalıştığım şeylerin tamamına yakınını imgesel olarak Millennium Park karşılıyor. Chicago sahilinin esas oğlanı, en gözde yeri, insanların akın akın gelerek fotoğraf çekmek ve çektirmek istedikleri en önemli kısım burası. Tekrar tekrar aynı şeyleri söylemenin bir anlamı yok ama son kez yeniden belirtmek istiyorum; Millennium Park’ın doğal bir sınırı yok. Siz yol boyunca yürüdüğünüzü zannederken bir parktan çıkıp diğerine girmiş oluyorsunuz. İşte tam da bu yüzden, The Cloud Gate ve Crown Fountain gibi can alıcı atraksiyonları nedeniyle Millennium Park’ı alanın tamamı zanneden çok geniş bir kitle söz konusu. Bir başka deyişle insanların çok büyük bir kısmı Grant Park’ı Millennium Park sanıyor. Bolca sözünü ettiğim üzere, hem Millennium Park’ın bu kadar dominant olması, hem de Grant Park’ın fiziksel olarak belirgin bir mekanı tanımlamıyor olması bu durumu oldukça normalleştiriyor. Bu yüzden ben de Grant Park’ı Millennium Park üzerinden tanımlayarak anlatmaya çalışacağım.

 

Millennium Park’a ilişkin ilk tavsiyem bu alana en az bir tam gün ayırmanız. Zaten bir parkı geziyor olmaktan çok Chicago’nun en can alıcı yerlerinde zaman geçirmiş olacaksınız. Aslına bakarsanız peyzaj mimarları olarak Chicago’dan en çok gol yediğimiz konu da burası; Chicago’da Millennium Park’a “biraz vaktim var, parka gideyim de zaman geçsin” diye giden yok denecek kadar az. Siz zaten şehrin en can alıcı yerlerinde gezinip, en eğlenceli etkinlikleri yapıyor ve en marka değeri yüksek yerlerde fotoğraf çekiyorken parkı gezmiş oluyorsunuz. Bu nedenle parkın kullanıcıları aslında parkın kullanıcıları değil, kent sakinleri ve kenti ziyaret etmekte olan turistler. Yaptıkları temel etkinlik de parkı gezmek değil, Chicago’yu gezmek. Bu nedenle biraz sonra bahsetmeye başlayacağım detaylarda maliyetlerden konuşurken “amma çok para harcamışlar” diye düşünmemek gerek. Çünkü söz konusu atraksiyonlar bir parkın kıyısına köşesinde kalmış atraksiyonlar değil, kentin en can alıcı ve gözde atraksiyonları olarak ortaya konulmuş. Başka bir deyişle Chicago’nun bir Millennium Park’ı yok, Millennium Park’ın bir Chicago’su var.

 

Şüphesiz sadece Millennium Park’ın değil, tüm Chicago’nun, hatta belki de Amerika Birleşik Devletleri’nin en popüler objesi özelliği Anish Kapoor tarafından 2004-2006 yılları arasında yapılan The Cloud Gate’e ait. 168 çelik panelin bir araya getirilmesi ve cilalanmasıyla oluşturulan bu kentsel plastik obje, tasarımcısı tarafından çok hoş karşılanmasa da, büyük bir kesim tarafından “The Bean”, yani “fasülye” olarak anılıyor. Hem kent silüetini, hem de kullanıcıların kendilerini yansıtması özelliği ile tüm ülkenin en çok fotoğrafı çekilen objesi olma özelliğini Özgürlük Anıtı’nın elinden alan obje, 54 ton olarak hesaplanan ilk ağırlığına karşın, yapımında ortaya çıkan güçlükleri yenebilmek için projesinde yapılan değişikliklerle toplam 98 tonluk bir ağırlığa ulaşmış. Bu hesap farklılığının yansıdığı tek şey elbette kütlesi değil. 6 milyon dolarlık bir bütçe ile yola çıkılmasına karşın, proje tamamlandığında 11,5 milyon dolarlık bir faturayı da beraberinde getiren obje dünyanın en pahalı fasulyesi olma unvanını da ele geçirmiş. Anish Kapoor’un tasarım felsefesini “Chicago’nun gökyüzünü bulutlardan binalara kadar tümüyle yansıtan bir obje tasarlamayı amaçladım” olarak açıkladığı sanat eseri yüksek maliyeti ve yapımında karşılaşılan güçlüklere rağmen, Chicago’ya aldığından çok daha fazlasını vermesi nedeniyle kent sakinleri tarafından da çok seviliyor. Yolunuz düşerse karşısında şekilden şekle girerek kendinize çekeceğiniz onlarca fotoğraf için şimdiden hazırlıklı olun derim. Etrafından her zaman onlarca insanın bulunduğu Cloud Gate’e hiç kimsenin bulunmadığı zamanlarda fotoğraf çekmek isterseniz, Millennium Park’ın açık olduğu 08.00-23.00 saatlerinin iki ucu, tercih etmeniz gereken yegane zamanları oluşturuyor.

 

Millennium Park’ın en az “fasulye” kadar ilgi çeken, her yaştan insanı özellikle yazın sıcak günlerinde çocukluklarına döndürerek saatlerce kendine mahkum eden bir diğer atraksiyonu da Crown Fountain. 15 metre yükseklikte, cam tuğlalardan yapılmış iki monitör-vari bloğun karşılıklı olarak oturtulması, arada kalan siyah granitten yapılmış sığ havuzun da mayıs - ekim ayları arasında su ile dolmasından müteşekkil Crown Fountain, LED teknolojisinin kamusal açık yeşil alanlarla buluşmasının da en güzel ve öncü örneklerinden birini oluşturuyor.

 

Katalan tasarımcı Jaume Plensa’ya ait eser, iki devasa levhada değişen insan yüzlerinin kent siluetine katılmasını sağlarken, zaman zaman bu yüzlerden fışkıran sular sayesinde kullanıcılara hoş sürprizler de sunuyor. Yenilikçi her yaklaşıma mutlak suretle bir tepki gelmesi sadece bize özgü bir durum değil. Peyzaj mimarlığı meslek disiplinindeki birçok cesur ve yenilikçi hareket gibi, Crown Fountain de ilk başlarda ciddi eleştirilere maruz kalmış. Yapımından önce bu kadar büyük iki kütlenin parkın siluetini oldukça olumsuz etkileyeceği söylentileri yapımını biraz yavaşlatsa da, Temmuz 2004’te tamamlanan atraksiyon, o günden beri Millennium Park’a kimlik veren en önemli unsurlardan biri olma özelliğini koruyor. Kişisel olarak bir yaz günü, havanın kararmasına yakın bir zamanda giderek hem gündüz hem de gece halini görmenizi tavsiye edeceğim Crown Fountain, yaklaşık 1000 Chicagolu’nun yüzünü rastgele yansıtmak üzere programlanmış.

 

Yıllık işletim gideri yaklaşık 400 bin dolar olan Crown Fountain, yüksek çözünürlüklü fotoğraflar, ışık ve su oyunlarını senkronize biçimde kontrol eden bir dizi yazılım desteği ile kullanıcılara eğlenceli zaman geçirmeyi vaat ediyor. Dakikada yaklaşık 44 bin L suyun devridaim edildiği atraksiyon, Millennium Park ziyaretinizde sizi kendisine en uzun süre bağlayacak etkinliklerden birisi olacak diye tahmin ediyorum.

 

Millennium Park sadece bir eğlence ve fotoğraf çekme alanı değil. Özellikle yaz akşamlarında önemli grup ya da şarkıcıların konserlerine denk gelebileceğiniz ya da lokal grupların mini konserlerine eşlik edebileceğiniz deneyimler yaşamak da her zaman için mümkün. Alt kısmı büyük ölçüde otopark olduğu için kendisi de otomatikman dünyanın en büyük yeşil çatısı olan Millennium Park’ın en önemli kısımlarından birini de bir konser sahnesi olan Jay Pritzker Pavilion ve hemen önündeki çim alan oluşturuyor. Hiçbir özel etkinlik yoksa bile, günün yorgunluğunu atmak için akşam güneşin alçalmasını bekleyip kendinizi çim alanın üzerine atarak vakit geçirebilirsiniz. Yaklaşık 11 bin kişi kapasiteli çim alan, birkaç istisna dışında bu zamana kadar tüm konserler için bedava olmuş.

 

Dünyanın en önde gelen bitkisel tasarımcılarından olan ve benim de kişisel olarak hayranlıkla takip ettiğim Piet Oudolf haricinde, Kathryn Gustafson ve Robert Israel gibi ustaların da dokunuşlarını hemen fark edebileceğiniz Lurie Garden, sahip olduğu tek ve çok yıllık bitkiler ile çalı kombinasyonlarından oluşmuş, yaklaşık 10 bin m²’lik bir alanla ve bugüne kadar yapım ve bakımı için harcanan 23 milyon dolarla Millennium Park’ın en önemli kısımlarından birini oluşturuyor. İsmini, 10 milyon dolar bağışlayarak parkın var olmasına ciddi katkı sağlayan bağışçısından alan park, kent içinde sürdürülebilir ve doğala yakın bitkisel tasarımlar görmek isteyen peyzaj mimarları için biçilmiş kaftan.

 

Peyzaj mimarları olarak dünya üzerinde ses getirmiş ikonik tasarımlara karşı bir zaafımız olduğu kesin. Eğer Chicago’da iseniz Millennium Park tam da bu nedenle çok cazip. Çünkü oldukça küçük bir alanda dünya peyzaj mimarlığı camiasını ayağa kaldırmış fazla sayıda örneği görmek mümkün. İşte bunlardan biri de -bir Trabzonlu olmanın da etkisiyle görür görmez bana gümüş hasır bir gerdanlığı hatırlatan- kıvrılarak ilerleyen bir köprü; BP Pedestrian Bridge.

 

Frank Gehry’nin ilk köprü tasarımı olan BP Pedestrian Bridge ismini parkın yapımına 5 milyon dolar bağışta bulunan BP’den alıyor. Paslanmaz çelikten imal edilmiş kıvrımlı hatları ile Gehry’i takip edenlerin tarzını anında yakalayacakları köprü hizmete açıldığı 2004 yılından beri Millennium Park’ın gözdeleri arasında yer alıyor. Tüm tasarımcıların diline pelesenk olmuş bir deyiş vardır; Form, fonksiyonu izler. İşte BP Pedestrian Bridge bunun en önemli temsilcilerinden biri. Çünkü estetik görüntüsü temel fonksiyonu olan erişim sağlamanın dışında, az önce değindiğim konser alanı olan Jay Pritzker Pavilion’ı dışardan gelen trafik vb. gürültülere karşı koruyan bir gürültü bariyeri özelliği de taşıyor. 285 metrelik uzunluğu ile Chicago’nun gerdanlığı halini almış köprü, konser bitimlerinde aniden bastıracak binlerce kişiyi aynı anda taşıyabilmesi için otoyol standartlarında bir statik hesaplama ile oluşturulmuş. Yolunuz düşmüşken 14,5 milyon dolara mal olan bu ikonik tasarımı mutlaka görmeli ve Gehry’nin dehasını yakından deneyimlemelisiniz.

 

Millennium Park içinde bunun gibi farklı onlarca atraksiyonu görmeniz de mümkün. Ancak her şeyden bahsetmek yerine bir öncelik sıralaması yaparak zamanı ekonomik kullanmanızı sağlama amacıyla Millennium Park’ı burada bitirip size de keşfedecek 1-2 sürpriz atraksiyon bırakmayı daha faydalı buluyorum. Özellikle 13’ü alüminyum, 13’ü de demirden yapılmış ve dolayısıyla beyaz-siyah insan figürleri olarak algılanması çok doğal olan 26 insan heykelinden oluşan, Steinunn Thórarinsdóttir’e ait “Borders” enstalasyonu görülmesini mutlaka tavsiye ettiğim alanlardan biri.

 

Grant Park’ın hemen komşuluğunda bulunan, doğu kısımdaki Lakeshore East Park da yolunuz düşmüşken dinamik tasarım çizgilerinden ötürü görürseniz oldukça iyi olacak parklardan. Hatta ben sizin yerinizde olsam Chicago için bir sonraki durak olarak anlatacağım Navy Pier’e yürüyerek gider, Lakeshore East Park’ı da yolumun üzerine denk getirerek aradan çıkarmış olurum. Civarda irili ufaklı onlarca park olduğunu ve bunları bitirmenin kolay kolay mümkün olmadığını tekrar ederek Grant Park’a burada nokta koymak istiyorum.

 

 

NAVY PİER

 

Chicago kentinin en ilgi çekici eğlence alanlarından biri olan Navy Pier, adından da anlaşılacağı üzere Amerikan donanması ile ilintili bir iskele. Master plan çerçevesinde halka açılışı 1915’lere kadar giden alan, II. Dünya Savaşı sırasında donanmanın eğitim faaliyetleri için tekrar askeri kullanıma açılmışsa da; 1995 yılında yeniden ve kapsamlı bir biçimde tasarlanarak Chicago’nun gezi, eğlence, alış veriş ve yemek yeme alanı olarak fonksiyonlandırılmıştır.

 

Eğer çok cazip şartlarla alakasız bir lokasyonda kalacak bir yer bulmadıysanız, Navy Pier’e gelişiniz kuvvetle muhtemel kentin merkezi olan Loop civarından olacaktır. Daha önce de belirttiğim gibi, her ne kadar Amerikan hayatında yürümek gibi bir eylem henüz icat edilmemiş olduğundan kime sorarsanız “imkansız” diyecekse de, yaklaşık 45 dakika - 1 saatlik bir yürüyüşü göze alarak ve yol üzerindeki bir çelik köprüden biraz dikkatli bir biçimde karşıya geçmek koşulu ile çok keyifli bir nehir boyu yürüyüş sizi Navy Pier’e götürebilir. Eğer bu yürüyüş ekim-kasım aylarından birine denk gelirse, nehir boyunca dizili akçaağaçların kırmızı – turuncu - sarı tonlarındaki dizlimi de biz peyzaj mimarları için oldukça ilham verici görüntüler sergiliyor.

 

Navy Pier, daha önce de söylediğim gibi, özellikle yeme-içme kültürünün gelişmiş olduğu ve Michigan Gölü’nün arkasında görünen Chicago gökdelenlerinin tipik manzarasının anlam kazandığı bir alanı ifade ediyor. Eğer dediğim gibi yapmış ve yürüyerek buraya gelmişseniz, Navy Pier’in ilk kısımlarını hızlıca geçmenizi ve iskelenin uç kısımlarına doğru sıklaşan restoranların yolunu tutmanızı öneririm. Chicago’nun Meksika ve Polonyalı nüfusunun fazlalığı yemek kültürüne de yansımış olacak ki, hem Latin hem Amerikan hem de Avrupa mutfağından esintiler bulmak mümkün. Konu yemeğe gelmişken belirtmekte fayda gördüğüm önemli bir detay da meşhur Chicago pizzası Deepdish Pizza. Ancak bunun için Navy Pier’i değil, kent merkezindeki ünlü pizzacıları tavsiye ederim.

 

Chicago’yu deneyimlemenin en güzel yollarından biri de bot turları. Chicago Nehri ve Michigan Gölü arasında mekik dokuyan botlara Navy Pier’den binebilirsiniz. Uzunluğuna göre farklı fiyat politikaları izleyen botlardan “mimari tur” özellikle tavsiye ettiğim…

 

Chicago Çocuk Müzesi, Shakespeare Tiyatrosu ve devasa dönme dolap Navy Pier’deki önemli atraksiyonları oluştururken, donanma çapası ve Navy Pier yazısı gibi ikonik plastik objeler de iskeledeki önemli noktalardan. Gün batımına doğru şehir siluetinin iyice belirginleşmeye başlaması Navy Pier’i önemli bir fotoğraf çekme mekanı yapmakta.

 

 

CHICAGO ARCHITECTURE FOUNDATION (CAF)

 

Chicago, özgün mimarisi ile dünya üzerinde kendine haklı bir yer edinmiş bir kent. Bunda en büyük katkılardan biri de kuşkusuz Chicago Mimarlık Vakfı CAF’a ait. 1966 yılından beri aktif olarak kente mimari karakter veren CAF, aynı zamanda Millennium Park’ın hemen karşı tarafında, Michigan ile Jackson bulvarlarının kesiştiği noktada bulunan binasındaki hediyelik eşya satış alanı ve hemen bu dükkânın arkasındaki interaktif Chicago kent maketi ile yolu Chicago’ya düşen peyzaj mimarlarının mutlaka ziyaret etmeleri gereken bir yeri ifade ediyor. Hediyelik eşya satış alanı, her ne kadar fiyatlar Chicago’ya göre bile biraz yüksekse de, sahip olduğu birbirinden ilginç tasarım ürünleri ile mutlaka görülmesi gereken yerlerden. Sizi bilmem mümkün değil ancak beni bıraksanız 2 saat kalabileceğim bu satış alanının arka kısmındaki küçük bir kapıdan CAF’ın zemin katında bulunan kent maketine geçmek mümkün. İlk bakışta alelade bir maket izlenimi verse de, kente dair her türlü bilginin interaktif olarak yansıtıldığı bu maket aynı zamanda bir veritabanının kent sakinleri için bile ne kadar kolay bir biçimde algılanabilir kılınacağının bir göstergesi. Hem kentin bölgesel olarak algılanmasını kolaylaştırmak, hem de kentin dinamik veritabanını gözlemlemek için CAF’ın hazırladığı bu kent maketi de bence mutlaka görülmesi gerekenlerden…

 

 

CHICAGO BOTANİK BAHÇESİ

 

Chicago, genel anlamda peyzaj mimarlarını fazla yormadan sahip olduğu tüm potansiyeli sergileme konusunda oldukça hünerli bir kent. Bunun bence tek istisnası, eğer bir otomobiliniz yoksa biraz zahmetli bir tren yolculuğu ve sonrasında yaklaşık yarım saatlik bir yürüyüş gerektiren Chicago Botanik Bahçesi ziyareti. Chicago kent merkezinden, Metra istasyonundan Kuzey Pasifik hattını kullanarak yaklaşık 40 dakikalık bir seyahatle Braeside İstasyonu’na gitmeyi gerektiren bu seyahate alternatif olarak kiralık araç da düşünülebilir. Ben büyük kentlerde park sorunundan nefret ettiğim için ne bulaştım, ne de tavsiye ederim.

 

Chicago Botanik Bahçesi, yaklaşık 156 ha’lık alanıyla oldukça büyük ve biraz hızlı hareket ederseniz en azından bir yarım gün, tercihen bir tam gün ayrılması gereken bir alanı ifade ediyor. Hem yazın, hem de sonbaharda alanda bulunmuş bir peyzaj mimarı olarak, özellikle sonbahar renklenmelerinin olağanüstü olduğu bu botanik bahçesini size de eğer mümkünse bu mevsimde ziyaret etmeyi önerebilirim.

 

Çok çarpıcı 25 farklı gösteri bahçesi barındıran botanik bahçesi, hizmete girdiği 1972’den bu yana oldukça ilgi çekici bir alan olma özelliğini korumakta. Botanik bahçesinde elektrikli kaykay, bisiklet, spor, yemek yemek gibi etkinliklerin yanında, yılın her döneminde oldukça ilginç fotoğraflar çekmeniz de mümkün olacaktır. Sonbaharda etkili renklenmelerin ön planda olduğu botanik bahçesi, yaz aylarında ise özellikle perennial bitkilerle ön plana çıkmakta.

 

 

 

 

Bunlara dikkat;

 

Ø  Deepdish pizza; Evet, peyzaj mimarıyız ama yemek yemeye ihtiyaç duyuyoruz. Sadece Chicago’da yiyebileceğiniz, klasik pizzadan farklı olarak oldukça kalın bir tabaka halinde gelen ve çok doyurucu olan pizzayı mutlaka deneyin. Kent içinde farklı meşhur yerler olsa da, benim favorim Uno.

 

Ø  United Center; Chicago Bulls’un da ev sahibi olduğu salonu ifade eden mekan konserler için de oldukça yoğun kullanılmakta. Chicago’ya her gidişinde mutlaka bir konsere denk gelmiş biri olarak size tavsiyem de ziyaret döneminizde konser programlarını kontrol etmeniz. Hem salonun güzelliği, hem de konserlerin ambiyansı oldukça etkili oluyor.

 

Ø  Meksika mahalleleri; Özellikle Pilsen ve Little Village mahallelerindeki Meksikalı popülasyonu mutlaka deneyimlenmesi gereken renklilik ve güzellikler barındırıyor. Ucuz ve lezzetli restoranlar, bina cephelerini yağlıboya tablolara çeviren sanatsal yaklaşımlar ve cana yakın insanlarla Meksika mahallelerinde “kontrollü kaybolma” deneyimi yaşamanızı tavsiye ederim.

 

Ø  Kuleler; Willis Tower ve John Hancock; hem kente hakim olma amacıyla yukarıdan bakış sağlamak, hem de cam terasta metrelerce yüksekte asılı kalma heyecanı yaşamak için görülmeli.

 

Ø  Marina City; 1959 yılında yapımına başlanan ve 5 senede bitirilen Bertrand Goldberg imzalı otopark binası ilginç mimarisi ile olduğu kadar dünya üzerinde ilk özelliği taşıyan karakteristikleri ile de önemli.

 

Ø  Lincoln Park; kentin kuzey kısmında, sahilde bulunan devasa park alanı, içerisinde bulunan hayvanat bahçesi ile oldukça ilgi çekici. Vakti bol olanlar için akılda bulunması iyi olabilir.

 

Ø  The Magnificent Mile; Chicago’nun hareketli, lüks alışveriş caddesi… Ünlü markalara ait, önemli tasarımcıların elinden çıkmış yapıları görmek, bununla birlikte Chicago’yu büyük şehir yapan en önemli unsurlardan biri olan ekonomik yapıyı somut olarak gözlemlemek için görülmesinde fayda var.

 

Ø  Route 66; ABD’nin en bilinen ve tarihi yollarından biri olan Route 66 Chicago’dan başlıyor ve tüm ülkeyi kat ederek Los Angeles’ta sona eriyor. Gelmişken başlangıç noktasında bir hatıra fotoğrafınız olsun. Başlangıç noktası işareti, kent merkezi Loop’ta.

 

Ø  Chicago büyük kentler içinde suç oranının görece olarak yüksek kabul edildiği kentlerden biri. Gecenin bir yarısı yüzlerce evsizin içinden elini kolunu sallayarak geçmiş ve hiçbir olağanüstü durum yaşamamış biri olarak can güvenliği ile ilgili söyleyebileceğim hiçbir şey yok. Ancak kalabalık alanlarda ceplere ve çantalara dikkat etmek iyi olacaktır.

 United States is a country displaying unrelated many characters in point of climate, different landforms and sociological structure, with the impact of physically large scaled place. Chicago is one of those cities. Lake Michigan is located near the city and gives a identity to place.  And city made wind as a slogan to itself which is very important yield. It is easy to feel and rightful cause why they called ‘windy city’ to there.

 

 


Paylaş: